امید از دل عبور از «نقطه صفر سوگ، فاجعه و رنج» سر برمی‌آورد. تمایز بنیادینِ این چهره با بقیه در این است که واقعیتِ تلخِ شکست، زخم و مرگ را هرگز توجیه نمی‌کند و به دنبال خوش‌بینی‌های ارزان نیست. امید تراژیک متکی بر «رکن معنا» است؛ می‌داند که پیروزی تضمین‌شده نیست، اما با شجاعت چشم در چشمِ فاجعه می‌دوزد تا یاد و حافظه‌ی رنج‌دیدگان را رستگار کند و سوگ را به مسئولیت اخلاقی بدل سازد.
این خبر از خبرآنلاین نقل شده است. متن کامل و حقوق آن متعلق به منبع اصلی است.
خواندن متن کامل در خبرآنلاین ↗